Historia Polski i świata

Historia powszechna

Indie - cywilizacje starożytnego Wschodu - Referat Wypracowanie


Wypracowania Referaty Opracowania

historia polski

Spis referatów


bitwa warszawska | upadek | Rewolucja Francuska | hitleryzm | podboje


Indie - cywilizacje starożytnego Wschodu


Indie - cywilizacje starożytnego Wschodu - Indie są kolejną cywilizacją, która swoje powstanie zawdzięcza położeniu geograficznemu. Dzisiejsze Indie są w 60 % położone na Półwyspie Indyjskim. Półwysep zajęty jest przez Wyżynę Dekan. Wąskie niziny ciągną się wzdłuż wybrzeża. Na północ od Dekanu znajduje się Wyżyna Hindustańska i Himalaje z najwyższym szczytem Indii Nanga Parbat. W części północno-zachodniej położone są góry Karakorum. Główne rzeki Indii to Ganges i Indus. Wokół nich powstały pierwsze cywilizacje. W dolinie Indusu, nad Gangesem oraz wzdłuż północnej granicy Dekanu badania wykopaliskowe doprowadziły do odkrycia kultury sięgającej co najmniej III tys. p.n.e. Najliczniejsze i najbardziej okazałe zabytki odnaleziono w miejscowości Harappa /Pendżab/ oraz Mohendżo-Daro w dorzeczu Indusu. Od tych miejscowości kulturę tę nazwano Harappa-Mohendżo-Daro. Podobnie jak w Mezopotamii, powstanie swe zawdzięcza ona sąsiedztwu z wielką rzeką. Badania archeologiczne wykazały, że znajdowały się tam wielkie miasta zbudowane z wypalanej cegły, wyposażone w wodociągi i kanalizację, o prostych ulicach. W centrum miasta znajdowała się potężnie obwarowana cytadela, obok niej była świątynia. Z cegły zbudowane były domy zarówno bogatych jak i uboższej ludności, z tym, że domy bogatych były duże i przestronne. Głównym zajęciem ludności było rolnictwo. Prawdopodobnie tutaj po raz pierwszy uprawiano bawełnę. Miasta rządzone były prawdopodobnie przez kapłanów. Rozwinęły się w nich różne gałęzie rzemiosła. Znaleziska świadczą o ożywionych stosunkach handlowych, zwłaszcza z miastami Sumeru. Zachowały się liczne zabytki kultury, posągi bogów, urządzenia kultowe. Dzisiejsze wierzenia Indii mają swe źródła w starożytnych kultach. Badania nie zdołały wyjaśnić okoliczności towarzyszących powstaniu kultur Indusu i pochodzenia ich twórców. Znaleziono wiele pieczęci i innych zabytków pokrytych pismem o charakterze obrazkowym, ale nie zdołano ich odczytać. Niewyjaśniona jest też sprawa upadku kultur Indusu. Najczęściej wiąże się ten upadek z migracją Ariów do Indii. Opanowali oni żyzne tereny nad rzeką, spychając dotychczasowych mieszkańców w górzysty Dekan, gdzie być może żyją do dziś pod nazwą Drawidów. Plemiona indoeuropejskie nazwane przez siebie Ariami /szlachetnymi/ pojawiły się ok. 1500 r. p.n.e. najpierw na terenie Pendżabu i w dolinie Indusu, później również nad Gangesem. Przybysze górowali nad miejscową ludnością uzbrojeniem, przewagę dawały im wozy bojowe z zaprzęgiem konnym. Ariowie po podbiciu miejscowej ludności przejęli od niej wiele elementów kultury. Ariowie tworzyli liczne państewka z naczelnikami - radżami na czele. Najstarsze dzieje Ariów zawarte są w świętych księgach Rig-Wedzie. Księgi te łącznie z poematami epickimi Mahabharatą i Ramajaną pozwalają na odtworzenie stosunków społecznych istniejących w Indiach po podboju Ariów. Najbardziej charakterystyczną cechą tych stosunków był system czterech kast, tj. ściśle zamkniętych grup społecznych. Obok uprzywilejowanych kapłanów i wojowników istniała kasta rolników. Położenie ich było znośne. Najbardziej upośledzoną grupą społeczną byli poddani. Jeszcze niższą pozycję zajmowali niewolnicy, rekrutujący się głównie z jeńców wojennych. System kast formował się przez kilka wieków. Do utwierdzenia systemu kast znacznie przyczyniła się religia głoszona przez kapłanów - braminów. Kapłani nauczali, że życie doczesne nie jest ważne, bo świat nie jest czymś realnym, a tylko złudą. Takie oderwanie od rzeczywistości, od spraw świata, charakteryzujące mieszkańców Indii spotęgowane zostało przez naukę Buddy /właściwe nazwisko Siddahartha Gautama/. Naukę swą głosił Budda w VI w. pne. Nauka którą głosił on i jego uczniowie stawiała człowiekowi jako główny cel życia oderwanie od ciążącej na nim rzeczywistości, widząc w tym jedyną drogę prowadzącą go do prawdziwej wolności, do wyzwolenia od wszelkich więzów. Około 500 r. p.n.e. Indie były podzielona na kilka państw. Na czele tych państw stali królowie prowadzący ze sobą ciągłe wojny. To było przyczyną słabości Indii. Część Indii położona w Pendżabie i w dolinie Indusu dostała się pod panowanie Persji. Pendżab zajął w czasie swojej wyprawy na wschód Aleksander Macedoński. Niebezpieczeństwo grożące Indii ze strony Macedonii doprowadziło do wytworzenia się wielkiego miasta indyjskiego. Jego pierwszym władcą i założycielem dynastii Mauriów był Czandragupta. Rezydował on w mieście Pataliputra nad środkowym Gangesem. Państwo to osiągnęło największy rozwój za czasów Asioki /250 p.n.e./. Popierał on naukę Buddy, wysyłał misjonarzy do różnych krajów Azji, a nawet Europy. Po jego śmierci dynastia Mauriów podupadła, Indie zostały opanowane przez Greków, a następnie przez koczowników środkowoazjatyckich.

Kolejne tematy:
Ziemie polskie pod okupacją radziecką
Ziemie polskie pod okupacją niemiecką
Wyprawy krzyżowe
Wyprawy Krzysztofa Kolumba
Wyprawy i odkrycia Portugalczyków


Mapa strony | RSS 2.0